لقای ابرقوهی

(س سیزدهم ق)، شاعر. پدرش ملقب به مجد الشعراء و متخلص به لایق بود. بانو لقاى ابرقوهى از معاصران دیوان بیگى (م بعد از 1313 ق)، مؤلف «حدیقة الشعراء»، بود. وى شعرى در مدح ظل السلطان سرود كه با این بیت آغاز مى‏شود: باز دام دلم آن زلف شبه آسا شد بهر دیوانه عجب سلسله‏اى برپا شد[1] ز اواخر قرن سیزدهم هجرى، از زنان شاعر. وى دختر میرزا على خان ملقب به مجدالشعراء و متخلص به لایق است. او معاصر دیوان بیگى مؤلف حدیقةالشعراء بود. شعر زیر را در مدح ظل‏السلطان سروده است: باز دام دلم آن زلف شبه آسا شد بهر دیوانه عجب سلسله‏اى بر پا شد نیست كاشانه مرا غیر كلیسا جایى تا كه دل مایل زیبا پسرى ترسا شد تا كه میگون لب شیرین ترا دید به خواب دل كجایش هوس تلخ مى حمرا شد بس كه از هجر ئو بر روى زمین بارم اشك گل شد از گریه من خاك و زمین دریا شد شكوه از جور تو امروز برم بر در آن كسمان قدر ز الطاف شه والا شد ظل سلطان فلك فر كه به مداحى او مجد، مجدالشعراى همه دنیا شد هر كه دید این غزل نغز «لقاء» الشعراء كى دگر مایل شعر و غزل «یغما» شد[2]

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.